یکشنبه , 11 مرداد 1405 - 9:11 بعد از ظهر

در فراغ یار: ما مُریدان سید علی هستیم

ما مُریدان سید علی هستیم  بعضی واژه‌ها را سال‌ها می‌شنوی، اما معنایشان را نمی‌فهمی؛ مگر روزی که زندگی، خودش دستت را بگیرد و تو را تا عمق آن واژه ببرد. «مرید…» راهبرد رسانه / مهری هاشم زاده  / سال‌ها این کلمه را در کتاب‌ها خوانده بودیم؛ در روایت‌ها شنیده بودیم که چگونه انسانی، چنان دل …

ما مُریدان سید علی هستیم

 بعضی واژه‌ها را سال‌ها می‌شنوی، اما معنایشان را نمی‌فهمی؛ مگر روزی که زندگی، خودش دستت را بگیرد و تو را تا عمق آن واژه ببرد.
«مرید…»

راهبرد رسانه / مهری هاشم زاده  / سال‌ها این کلمه را در کتاب‌ها خوانده بودیم؛ در روایت‌ها شنیده بودیم که چگونه انسانی، چنان دل به مرادش می‌بندد که دیگر میان خواستن خود و خواستن او فاصله‌ای نمی‌بیند و گمان می‌کردیم مرید بودن یعنی دوست داشتن، یعنی احترام گذاشتن، یعنی تحسین کردن و اطاعت کردن.

اما نه…
مرید شدن را نمی‌شود خواند؛ باید تجربه‌اش کرد.
مثل بعضی شهادت‌ها که فقط پایان زندگی یک انسان نیست، بلکه آغاز زندگی انسان‌های دیگری است که از آن روز به بعد، جور دیگری نفس می‌کشند، جور دیگری دنیا را می‌بینند و جور دیگری قدم برمی‌دارند.

آری، ما مریدان سید علی هستیم.
نه از سر یک احساس زودگذر و نه در هیجان یک روز و یک واقعه؛ بلکه از سر عهدی که با خون او بسته شد؛ عهدی که هر روز محکم‌تر از دیروز در دل ما ریشه می‌دواند.

شاید پیش از شهادت آن مرد بزرگ، گاهی خیال می‌کردیم هنوز فرصت هست… اما بعد از آن روز ‘دهم اسفند ماه ۱۴۰۴’ که خبر شهادتش را شنیدیم؛ دیگر هیچ چیز مثل قبل نیست.

دیگر خواب، آن آرامش گذشته را ندارد؛ دیگر استراحت، معنای دیروز را نمی‌دهد و دیگر نمی‌شود آسوده نشست و فقط تماشاگر بود و هر بار که خستگی بر شانه‌هایمان سنگینی می‌کند، یاد مردی می‌افتیم که تمام زندگی‌اش را وقف راهی کرد که به آن ایمان داشت؛ مردی که در پایان این مسیر، نه فقط جان خودش، که عزیزترین سرمایه‌های زندگی‌اش را نیز در همین راه تقدیم کرد.

از آن روز، کنایه‌ها دیگر بی‌صدا شده‌اند و طعنه‌ها دیگر رمقی برای متوقف کردن ندارند…
ما فقط یک چیز را می‌شناسیم؛ راهی که سید علی رفت؛ راهی که با ایمان آغاز شد، با مجاهدت ادامه یافت و با شهادت جاودانه شد.

آری، مرید بودن یعنی هر روز از خودت بگذری تا آرمانت زنده بماند؛ یعنی اگر خون به دل شدی، خم به ابرو نیاوری و یعنی اگر تنها ماندی، راه را رها نکنی؛ بدانی بعضی پرچم‌ها با افتادن صاحبشان بر زمین نمی‌مانند، بلکه بر دوش مریدانشان بلندتر از همیشه به اهتزاز درمی‌آیند…

و هر صبح با این اندیشه از خواب برخیزی که مبادا در ادامه راه او کوتاهی کنی؛ تمام سختی‌ها را به جان بخری، خون به جگر شوی، اما از عهدی که بسته‌ای، حتی یک قدم عقب ننشینی… آری، این، عهد ماست…

امروز اگر کسی از ما بپرسد مرید یعنی چه، دیگر پاسخش را از کتاب‌ها نقل نمی‌کنیم…

مطلب پیشنهادی

فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا (ص): هر کشوری سپر آمریکا شود، در آتش جنگ خواهد سوخت

سرلشکر عبداللهی: هر کشوری سپر آمریکا شود، در آتش جنگ خواهد سوخت فرمانده قرارگاه مرکزی …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *