راهبرد رسانه به نقل از ایرنا –  صبح روز سه شنبه تبریز رنگ دیگری داشت. از همان دقایق نخست، موج جمعیت به سمت مصلی امام ره روانه شد؛ ردیف‌ ردیف صندلی‌ها پر شد و هنوز برنامه آغاز نشده بود که جمعیت تا انتهای شبستان امتداد یافت.

آن‌قدر مردم آمدند که فضای مصلی چندین بار پر و خالی شد؛ عده‌ای پس از ساعتی حضور و ادای احترام، جای خود را به جمعیتی دادند که تازه از راه می‌رسیدند.

سیل آدم‌ها قطع نمی‌شد؛ گویی شهری به حرکت درآمده بود.

تصاویر رهبر شهید در دست‌ها بالا رفت. پرچم‌های سه‌رنگ ایران در میان جمعیت موج می‌زد. کودکان، پرچم‌ها را مثل شنلی کوچک بر شانه‌هایشان بر گردن بسته بودند؛ پدرها و مادرها چفیه بر گردن داشتند.

برخی آرام اشک می‌ریختند، برخی زیر لب ذکر می‌گفتند، اما همه ایستاده بودند؛ محکم، بی‌صدا، با داغی که در نگاهشان موج می‌زد.

سه روز از آن حادثه گذشته، اما ذره‌ای از غم قلب‌های مردم کم نشده است. اندوه در چهره‌ها نشسته است؛ اندوهی سنگین که تنها خبرهای حمله ایران به مواضع رژیم صهیونیستی و آمریکا در منطقه، اندکی مرهم بر آن گذاشته است با این حال، اینجا بیشتر از هر چیز، عزم ادامه راه دیده می‌شود.

شعارها یکی پس از دیگری اوج گرفت: «فرمانده شهیدم راهت ادامه دارد»، «مرگ بر آمریکا»، «مرگ بر اسرائیل»، «این همه لشکر آماده، به عشق رهبر آمده»، «هیهات من‌الذله»، «حسین حسین شعار ماست، شهادت افتخار ماست»، «سپاهی دلاور انتقام انتقام»، «ارتشی قهرمان انتقام انتقام» و «مرگ بر منافق».

و وقتی فریاد «حیدر حیدر» در مصلی پیچید، ستون‌ها به لرزه درآمد؛ آن‌چنان که خاطره دیدار مردم تبریز با رهبر انقلاب در ۲۹ بهمن امسال در ذهن‌ها زنده شد. اشک‌ها دیگر پنهان نماند. شانه‌های مردی میانسال می‌لرزید. مادری عکس فرزند شهیدش را به سینه فشرده بود و لبخندی از جنس افتخار بر لب داشت. اینجا فقط یک مراسم نبود؛ دریایی از دل‌های شکسته‌ای بود که به هم گره خورده بودند.

نسل‌ها کنار هم ایستاده بودند؛ پیرمردی که روزهای انقلاب را دیده، جوانی که روزهای دفاع را شنیده و کودکی که فرداهای این سرزمین را خواهد ساخت. همه با یک داغ مشترک، اما با عهدی تازه‌تر گردهم آمدند.

تأکید بر اتحاد و توکل به خدا

در میانه این حال و هوا، حجت‌الاسلام عبدالحمید باقری بنابی، استاد حوزه علمیه و از واعظان بنام تبریز بر منبر رفت.

او از فداکاری‌های ارتش، سپاه، بسیج و نیروی انتظامی در این روزها قدردانی کرد و گفت: ملت ایران قدردان ایستادگی فرزندان خود در نیروهای مسلح است.

وی با اشاره به سکوت برخی کشورهای عربی در برابر جنایات رژیم صهیونیستی، افزود که از آنان شجاعت و جربزه‌ای دیده نشد و سکوت را ترجیح دادند.

باقری بنابی با صدایی بغض‌آلود گفت: انسان بزرگی از میان ما رفت؛ حاج قاسم‌ها با مدیریت و سیاست‌های ایشان به درجات امروز رسیدند.

او تأکید کرد که نباید به قدرت توپ و تانک و تفنگ دل بست، چراکه همه این‌ها در برابر قدرت خداوند متعال هیچ است.

و از مردم خواست دست در دست هم، با اتحاد و همراهی مسئولان و نیروهای مسلح، از شرایط امروز عبور کنند و اجازه ندهند دشمنان به اهداف خود برسند.

پس از پایان سخنرانی، نماز جماعت ظهر و عصر در میان صفوف به‌هم‌فشرده مردم اقامه شد.

صف‌هایی که شانه به شانه هم ایستاده بودند؛ با چشمانی اشکبار و دل‌هایی استوار. تبریز در آن لحظه، بیش از هر زمان دیگری شبیه یک خانواده داغدار، اما مصمم برای ادامه راه شهیدان بود.